Konstantinos

Konstantinos to grecka wersja rzymskiego imienia cesarskiego. Sięga łacińskiego constans, czyli „stały, niezłomny". Nosił je Konstantyn Wielki, ten od nowej stolicy nad Bosforem, i tak greckie Konstantinos trafiło na monety i pieczęcie. To było imię władców, a potem także świętych.

W Polsce imię dostało własne formy. Konstanty brzmi oficjalnie, z metryki i z okładki tomiku, bo tak podpisywał się poeta Konstanty Ildefons Gałczyński. A kolega ze szkolnej ławki mówi po prostu Kostek. Ta sama osoba, dwa rejestry: urzędowy Konstanty i domowy Kostek.

Znaczenie trzyma się blisko. Stały, niezłomny, tyle zostaje po drodze z greki przez łacinę do polszczyzny. Imię obiecuje upór, kogoś, kto się nie ugina. Konstanty świętuje imieniny między innymi 11 marca, a w dzienniku i tak widnieje pełne imię, choć wszyscy wołają Kostka.