Konstancjusz

Konstancjusz wyrasta z łacińskiego constans, czyli „stały", „niezmienny". Rzymianie nadawali takie imię, gdy chcieli powiedzieć, że ktoś się nie ugnie. Sama forma brzmiała jak obietnica.

Nosili je cesarze. Konstancjusz Chlorus, ojciec Konstantyna Wielkiego, rządził zachodnimi prowincjami i zmarł w 306 roku. Po nim imię wziął wnuk, Konstancjusz II. Z Rzymu trafiło do nas długą drogą.

W Polsce brzmi dziś rzadko. Częściej słyszymy konstanty, a dziewczynkom przypada konstancja. To ta sama łacińska rodzina. Chłopiec o takim imieniu bywa jedyny w klasie i na liście obecności od razu rzuca się w oczy. Zostaje przy nim dawne znaczenie: stały.