Jun

Jun brzmi jak imię z Tokio albo Seulu, a korzeń ma słowiański. Prasłowiańskie *junъ znaczyło „młody". Z tego samego pnia wyrósł junak, czyli dzielny młodzieniec, śmiałek. Więc pod tym krótkim imieniem siedzi bardzo stare słowo o młodości i odwadze.

Dziś większość ludzi słyszy w nim Japonię, Koreę albo Chiny. Tam Jun to zwykłe, znane imię, noszone i przez chłopców, i przez dziewczynki. To skojarzenie jest silniejsze niż słowiański rodowód, dziś prawie zapomniany. Ale rdzeń się nie zmienił.

Znaczenie, jakie mu dopisano, to „utalentowany". Przylgnęło później, bo sam rdzeń mówił tylko o młodości, nie o zdolnościach. W polskiej klasie takie imię czyta się od razu, bez literowania. Na formularzu w urzędzie mieści się w jednej kratce. Jun nie ma zdrobnień ani wariantów. Zostaje takie, jakie jest: jedna sylaba i prasłowiańskie „młody" na dnie.