Jegor

Jegor brzmi u nas z rosyjska. W Rosji to imię swojskie, codzienne, takie z wiejskiej metryki, gdzie stoi obok imienia po ojcu. Do polszczyzny trafia jako gość ze wschodu i zachowuje swoje twarde, obce samogłoski. W polskich papierach pojawia się rzadko. Nie spolszczył się, i chyba dobrze.

Korzenie imienia sięgają hebrajskiego. A znaczenie, jakie do niego przylgnęło, mówi wprost o ziemi: rolnik, ktoś, kto uprawia rolę. Nie ma tu królów ani rycerzy, jest praca przy zbożu i troska o glebę. Ten sens idzie za Jegorem z języka do języka.

Wyobraź sobie szkolny dziennik. Jeden Jegor wśród Jakubów i Janów. Nauczyciel przystaje przy tym imieniu, bo trochę odstaje od reszty, a to część jego uroku. Kto je nosi, nosi dawne słowo na tego, kto karmi innych: rolnika.