Jairo

Jairo pochodzi z hebrajskiego imienia Jair, po hebrajsku Ja'ir. Znaczy tyle co „daje światło", „świeci". Hebrajskie imiona często mieszczą w sobie całe zdanie, a tu mowa o świetle. Bywa też tłumaczone jako „on rozświetli". W Ewangeliach Marka i Łukasza pojawia się Jair, przełożony synagogi. Jezus uzdrawia mu córkę. To ten sam korzeń.

Ale prawdziwy dom imię znalazło u Hiszpanów. Jairo przyjęło się w Ameryce Łacińskiej, najmocniej w Kolumbii, i noszą je piłkarze oraz piosenkarze. Hiszpańskie ucho zmiękczyło końcówkę, bo z Jair zrobiło się Jairo. Brzmi zwyczajnie, po sąsiedzku, a nie odświętnie.

W Polsce to rzadkość. Nie ma swojego dnia w kalendarzu, więc imieniny trzeba by wymyślić samemu. W dzienniku klasowym Jairo stanęłoby obok Kacpra i Zuzanny. Ale sens zostaje ten sam: świeci.