Hari

Hari przyszło do nas z greki. Grecki źródłosłów pokazuje kolor, nie osobę ani cnotę. Dawniej słowo to opisywało barwę, coś brązowego, żółtego, płowego. Tak wygląda sucha trawa pod koniec lata albo sierść zwierzęcia w słabym świetle. Krótkie słowo, a od razu widać kolor.

Z czasem Polacy zaczęli słyszeć w tym imieniu co innego. Światło i słońce. Ten jaśniejszy sens doszedł później, bo do samej greki nie należał. Po prostu doczepił się do imienia i został.

Hari nie ma zdrobnień ani odmian do wyboru. W dzienniku szkolnym mieści się w jednej krótkiej rubryce, bez ogonka i bez wariantu obok. Zostaje takie, jakie przyszło z greki. Słowo o barwie płowej i żółtej, dziś słyszane jako słońce.