Güneş

Güneş to po turecku po prostu słońce. Turcy nadają to imię bez żadnej przeróbki, słowo zostaje słowem. Nie ma tu korzenia słowiańskiego ani łacińskiego, a takich pełno w polskich metrykach. W tureckim noszą je i dziewczynki, i chłopcy.

Imię nie ma polskiego wariantu ani zdrobnienia. To, co widzisz, jest całe. Litera ş na końcu brzmi prawie jak nasze „sz”, więc urzędnik przy okienku musi sięgnąć po znak, jakiego polski alfabet nie zna. W dzienniku klasowym takie imię od razu rzuca się w oczy.

Znaczenie się nie zmienia. Nikt nie dokleił mu później sensu ciepła czy szczęścia, jak bywa z innymi imionami. Zostaje jedno słowo i jedna rzecz na niebie.

Güneş znaczy słońce. Dziecko nosi nazwę dnia, i tyle.