Funda

Funda przyszła z tureckiego. To po turecku wrzos, ta niska krzewinka o drobnych kwiatach, co rośnie na suchych wzgórzach Anatolii. Samo słowo jest zwykłe, codzienne, i znaczy dokładnie tyle, ile mówi. Nic nie chowa pod spodem.

W Turcji dają to imię dziewczynkom od drugiej połowy dwudziestego wieku, obok innych imion wziętych wprost od roślin. Po polsku Funda nie ma zdrobnienia ani żeńskiej czy męskiej odmiany, więc zostaje w jednej formie. Brzmi obco, bo obce jest. Nie da się go pomylić z Wandą.

W szkolnym dzienniku takie imię od razu rzuca się w oczy. Nauczyciel przeczyta je dwa razy, zanim powie na głos. Pięć liter, a trudno zgadnąć, skąd się wzięło. Ale za nimi stoi jedno proste słowo: „wrzos”.