Flavio

Flavio przyszło z łaciny. Rzymianie mieli słowo flavus i mówili tak o kolorze złota, o żółci dojrzałego zboża i o jasnych włosach. Z tego słowa zrobili nazwisko rodowe: Flavius. Nosił je cesarz Wespazjan, a naprawdę nazywał się Titus Flavius Vespasianus.

We Włoszech i w Hiszpanii imię trzyma się do dziś. Tam Flavio brzmi swojsko. Chłopak z tym imieniem gra w piłkę, chodzi do szkoły, nikogo nie dziwi. A dawny sens został ten sam. Złoty, żółty, jak flavus.

W Polsce Flavio od razu słychać. W dzienniku szkolnym stoi obok Kacpra i Antka, i wiadomo, że rodzina ma coś wspólnego z południem Europy albo że rodzicom spodobało się samo brzmienie. Polskie zdrobnienia się do niego nie kleją, bo imię przyszło z Włoch i z Hiszpanii, nie z naszego podwórka. Znaczenie zostaje jedno. Złoty i żółty, kolor flavus.