Eufemia

Eufemia przyszła do nas z greki. Powstała z eu, czyli dobrze, i phēmē, co znaczyło mowę albo głos. Więc już w samej nazwie słychać kogoś, kto mówi dobrze.

Ale greckie phēmē miało też drugie znaczenie. Tak nazywano słowo odebrane jak znak, wróżbę, głos wyroczni. Dlatego polski zwyczaj tłumaczy to imię jako „dobrze wróżąca, pomyślna". Dobra mowa Greków i dobra wróżba spotykają się tu w jednym słowie.

W kalendarzu wciąż jest dla niej miejsce. Święta Eufemia z Chalcedonu, wczesna męczennica, ma imieniny 16 września, a jej kult sięgał daleko.

Dziś Eufemię spotkasz rzadko. W dzienniku szkolnym wyróżnia się od razu, starsza od Zuzann i Len dookoła. Trzeba ją wymówić powoli. I wciąż znaczy to samo, co na początku: dobrą mowę.