Elkhan

Elkhan przychodzi z języków tureckich. Składa się z dwóch części. Łatwo je rozdzielić. El znaczy lud, naród, czasem plemię albo ojczyznę. Chan to władca, pan, tytuł dawnych wodzów. Razem dają to, co po polsku zapisujemy jako „władca ludu".

W Azerbejdżanie imię pisze się Elxan i nosi je wielu mężczyzn. Elxanów w Baku nie brakuje. Kiedyś takie słowo określało tytuł, a nie człowieka. Wodza, nie chłopca. Dziś należy do dziecka, co dopiero uczy się chodzić. W polskiej klasie brzmi obco obok Kacpra i Szymona. Nauczyciel czyta je wolno, pierwszy raz się waha. Potem wchodzi w rytm dziennika jak każde inne.

Elkhan nie ma polskiego zdrobnienia. Nie ma swojego dnia w kalendarzu imienin. Ma za to jasny rodowód: el, czyli lud, i chan, jego władca.