Dexter

Dexter wyrasta z łaciny. Słowo „dexter" znaczyło prawą stronę, a potem to, co sprawne i pomyślne. Nazywano tak rękę pewną i wprawną. Stąd w angielskim wzięło się „dexterity", czyli zręczność. W herbach prawa strona tarczy to wciąż strona dexter, ta godniejsza.

W średniowiecznej Anglii ta sama pisownia przylgnęła do rzemiosła. Tak zapisywano farbiarza, człowieka od barwienia sukna. I tak w jednym imieniu spotkały się dwa sensy: prawy i zręczny z jednej strony, farbiarz z drugiej. Nigdy nie chodziły razem po Rzymie.

Po polsku Dexter brzmi obco i krótko. Nie ma zdrobnienia ani swoich imienin w kalendarzu. W szkolnym dzienniku stoi między Dawidem a Filipem jak gość z innego języka. A pod spodem czeka prosty łaciński sens: prawy i zręczny, a jeszcze dalej dawny farbiarz przy kadzi z barwnikiem.