Czarek

Czarek to zdrobnienie, po które sięga się, gdy Cezary brzmi zbyt oficjalnie. Swojskie, miękkie, całkiem polskie w uchu. Za nim stoją pełne formy: Cezary i starszy Cezariusz, a dla dziewczynek Cezaria.

Znaczenie brzmi „owłosiony", potem „przywódca". Łacińskie caesaries nazywało bujną czuprynę i to warstwa najstarsza. Sens wodza doczepił się dopiero później, bo rzymskie nazwisko stało się tytułem cesarza. Dlatego jedno słowo trzyma dwa sensy, ten dosłowny i ten pożyczony.

Ale Czarek nic z tej powagi nie dźwiga. W dzienniku szkolnym siedzi obok innych Czarków, na imieninach odbiera życzenia jako Czarek, a Cezary podpisuje dopiero na druku w urzędzie.