Caio

Caio to imię z łaciny. Pochodzi od rzymskiego Gaius, które nosił co drugi obywatel dawnego Rzymu. Tak nazywał się Juliusz Cezar. Nosili je też żołnierze i rolnicy, a ich imiona przetrwały wykute w kamieniu. To było imię zwykłe, nie dla wybranych.

Skąd „cieszący się"? Łacińskie gaudere znaczy radować się, i właśnie z tym czasownikiem językoznawcy łączą imię Gaius. Radość została przy nim, gdy przeszło do włoskiego jako Caio. Po polsku oddajemy je jako cieszący się.

Dziś Caio brzmi po włosku, choć piszą je tak samo Portugalczycy i Brazylijczycy. Jest krótkie. Dwie sylaby, same otwarte samogłoski.

W polskiej klasie Caio wygląda na dzienniku obco, włoski gość obok Jakubów i Szymonów. Ale dziecko z takim imieniem dostaje rzymskie miano i łacińskie słowo o radości, cieszący się.