Bianka

Bianka brzmi po włosku, ale do nas trafiła przez łacinę. Późnołacińskie blancus znaczyło tyle co biały, a Włosi zrobili z tego bianca. My piszemy to przez k, tak samo jak Węgrzy.

Znaczenie zostało proste, po prostu „biała". Nie trzeba go tłumaczyć, bo kolor słychać już w samym słowie. W Polsce to imię jest wciąż raczej młode, spotkasz je częściej u dzieci niż u babć.

W szkole Bianka ląduje na początku dziennika, gdzieś obok imion na A, i nauczyciel czyta je na głos pierwszego września. Nie stoi za nią żaden dawny święty, więc imieniny bywają ruchome, a rodzina sama wybiera dzień najbliższy imieniu. A samo słowo i tak wraca do jednego, do bieli.