Aurika

Aurika ma łacińskie korzenie. Stoi za nią „aurum", czyli złoto, i przymiotnik „aureus", czyli złoty. To ten sam pień, od którego poszło włoskie „oro" i francuskie „or".

Znaczenie jest proste. Złota. Nie chodzi o kolor włosów ani o monetę. Rzymianie mówili o „złotym wieku", kiedy chcieli powiedzieć, że komuś się dobrze wiedzie, i to skojarzenie trzyma się słowa do dziś.

W polskim kalendarzu Aurika nie ma swoich imienin. Nie dorobiła się też zdrobnienia, bo u nas pojawia się rzadko. Nauczycielka czyta z dziennika całe imię, bez skracania.

I chyba na tym polega jej urok. Przychodzi bez patrona, bez legendy, bez jednej narzuconej opowieści. Zostaje samo znaczenie. Złota, po łacinie „aurea".