Antonii

Antonii wyrósł z rzymskiego nazwiska Antonius. Nosili je senatorowie i wodzowie, zanim imię trafiło do dzieci. Łacińska podstawa jest tak stara, że sami Rzymianie spierali się o jej znaczenie. Sens „bezcenny", „godny podziwu" dokleił się później, kiedy imię odeszło już daleko od Rzymu.

Na Ukrainie przyjęło się mocno. Po polsku brzmi Antoni, a w domu wołają Antek. Żeńska para to Antonina: to samo źródło, inna osoba.

Święty Antoni z Padwy dał imieniu dzień w czerwcu i sławę patrona od rzeczy zgubionych. To akurat da się sprawdzić w kalendarzu. Dzięki niemu Antoni i Antonii przetrwały tam, gdzie mało która łacińska nazwa się ostała.

Imię znaczy tyle, ile ludzie kazali mu znaczyć. Bezcenny.