Annika

Annika przyszła do nas ze Szwecji i Finlandii. Tam ludzie skracali sobie Annę i tak zrobiła się Annika. Ale korzeń jest starszy i wcale nie skandynawski. Sięga hebrajskiego imienia Channa, czyli Hanna, a ono znaczyło „łaska". Więc brzmienie mamy północne, a sens biblijny.

W Biblii Hanna długo nie mogła mieć dziecka. Kiedy urodziła Samuela, uznała go za dar. Stąd do imienia przylgnął sens łaski, czegoś, co dostajemy, a nie zdobywamy.

W Polsce Annika to gość. Nie ma swoich imienin w kalendarzu, bo świętuje razem z Anną. Nauczyciel czyta listę obecności i na tym imieniu czasem się zatrzyma.

Blisko jej do Ani i Hani, ale to jednak nie to samo imię. Annika trzyma szwedzkie k i hebrajskie serce naraz. I to serce mówi jedno: łaska.