Amir

Amir ma korzeń hebrajski. W hebrajskim to słowo prowadzi ku wierzchołkowi drzewa, ku czemuś, co rośnie w górę. Więc już na starcie brzmi w nim wysokość, zanim pojawił się jakikolwiek tytuł.

Ale rozkwitło to imię dopiero po arabsku. Tam „amir" znaczy książę, znaczy władca, ten, kto wydaje rozkaz. To samo słowo dało zresztą europejskiego „admirała", od arabskiego amir al-bahr, czyli dowódcy morza, którego krzyżowcy przywieźli znad Morza Śródziemnego. Jedno imię, a trzyma w sobie dwie ojczyzny.

Dziś Amir stoi w polskim dzienniku obok Aleksandra i Antoniego. Nikogo nie dziwi. Dziecko podnosi rękę, kiedy nauczyciel czyta to imię. A za czterema literami wciąż czekają hebrajska wysokość i arabski rozkaz: książę i władca.

Sources: - [Admiral — Naval History and Heritage Command](https://www.history.navy.mil/content/history/nhhc/research/library/online-reading-room/title-list-alphabetically/w/naval-traditions-names-of-rank/officer/admiral.html) - [Amīr al-baḥr | Britannica](https://www.britannica.com/topic/amir-al-bahr) - [admiral — Wiktionary](https://en.wiktionary.org/wiki/admiral)