Viktoria

Viktoria to po prostu łacińska victoria, czyli zwycięstwo. Rzymianie zrobili z niej boginię i stawiali jej łuki po wygranych bitwach, a stamtąd imię ruszyło na północ, do Niemiec i Skandynawii. Dlatego to k w środku brzmi bardziej berlińsko niż warszawsko.

U nas piszemy je przez w. Wiktoria. Ta sama zwycięska łacina, tylko w polskiej pisowni, ze swoimi imieninami i całą resztą.

Znaczenie nie wymaga tu żadnej legendy. Zwycięstwo leży w samym imieniu, od pierwszej litery. Nikt nie musiał go dorabiać później, jak bywa z innymi imionami.

W klasie szybko robi się z niej Wika. Chłopcy dostają tę samą wygraną pod imieniem Wiktor, bo korzeń mają wspólny. I kiedy urzędniczka wpisuje imię do formularza, pod spodem zawsze siedzi to samo łacińskie zwycięstwo.