Liron

Liron przyszło z hebrajskiego. Składa się z dwóch cząstek: „li", czyli „mój", i „ron", czyli pieśń albo radosny okrzyk. Kiedy je złożysz, wychodzi „moja pieśń", a tuż obok „moja radość". Całe zdanie zmieściło się w jednym imieniu.

W Izraelu Liron noszą i dziewczynki, i chłopcy. To jedno z nowych hebrajskich imion, wziętych wprost ze zwykłych słów, a nie z Biblii. Dziecko dostaje więc na imię czystą radość, bez świętego patrona za plecami. W hebrajskim jedno słowo potrafi zmieścić całe zdanie, i tak jest tutaj.

U nas brzmi obco. W polskim dzienniku szkolnym nauczyciel może się na nim potknąć, bo nie ma dla niego utartej wymowy ani imienin w kalendarzu. Liron nie szło do nas przez łacinę ani przez Kościół. Zostało mu jego znaczenie i tyle: moja radość.