Jennifer

Imię Jennifer przyszło z Kornwalii, z celtyckiego skraju Brytanii. To tamtejsza odmiana imienia Guinevere, a jeszcze dalej stoi walijskie Gwenhwyfar. Gwen znaczy „biały" albo „jasny", a druga część imienia wiąże się z czymś ulotnym, z duchem. Stąd biały duch, biała czarodziejka.

W legendach nosiła je żona króla Artura. Długo imię zostawało w Kornwalii i nigdzie dalej nie zaglądało. Dopiero w XX wieku ruszyło w świat, bo George Bernard Shaw dał je bohaterce sztuki z 1906 roku. Potem pokochali je Amerykanie i wspięło się na szczyt list popularności.

W Polsce Jennifer brzmi obco. Nie ma swojego dnia w kalendarzu, nie ma zdrobnienia, nie chowa się po polsku w żadnej Jence. Dziewczynka z takim imieniem w dzienniku klasowym zostaje sama ze sobą, z tym białym duchem u korzenia.