Yahav

Yahav przychodzi z hebrajskiego i trzyma się blisko czasownika. Rdzeń mówi o dawaniu, o powierzaniu czegoś drugiemu, o oddaniu w cudze ręce. To samo słowo pojawia się w Psalmach, w wersie o zrzuceniu troski na Boga. Imię znaczy więc mniej więcej tyle: dać i mieć nadzieję.

Nie ma tu zdrobnienia. Nie ma wariantu, do którego można uciec.

Skojarzenie jest żydowskie i po prostu takie zostaje. We współczesnym hebrajskim Yahav pasuje do dziewczynki i do chłopca, a przy tym pozostaje krótkie. W polskiej klasie brzmiałoby obco, dwie sylaby, przy których nauczyciel raz się zatrzyma. Polskie źródła milczą o znaczeniu, bo imię nie zadomowiło się nad Wisłą. Zostaje hebrajskie słowo o dawaniu i nadzieja schowana w środku.