Sancja

Sancja wywodzi się z łaciny. Stoi za nią sancta, żeńska forma słowa sanctus, czyli święty. Ten sam rdzeń dał sanktuarium i słowo święto, więc imię trzyma się blisko tego, co poświęcone.

U Rzymian sanctus znaczyło tyle, co nietykalny, oddzielony, chroniony prawem. Opisywało granicę, której nie wolno było naruszyć, i miejsce oddane bogom. Z czasem znaczenie złagodniało i przesunęło się ku „świętej", osobie pobożnej, a nie ku murowi czy zakazowi. Po polsku wszystko mieści się w jednym słowie: święta.

Dziś imię brzmi trochę dawno i trochę obco. I dobrze. Rzadkie imię łatwiej zapada w pamięć. W szkolnym dzienniku Sancja stanie obok częstszych Marii i Zofii, i od razu daje się zapamiętać. Krótkie, cztery litery. Ale za tą krótkością siedzi cała łacina: sancta, święta.