Rosita

Rosita wyrasta z łacińskiego „rosa", czyli róża. Hiszpanie dołożyli do tego końcówkę „-ita" i tak z Rosy zrobili Rositę. To zdrobnienie. Mała róża, po naszemu różyczka.

Znaczenie zostaje tu proste. Róża jest różą od samego początku, a „-ita" tylko ją pomniejsza i ociepla. To samo zdrobnienie Hiszpanie dają dziesiątkom imion. Nie trzeba szukać drugiego dna.

Federico García Lorca dał temu imieniu scenę. W 1935 roku napisał sztukę „Doña Rosita la soltera", gdzie kobieta nazwana od kwiatu czeka długie lata, a róża powoli więdnie. Od tamtej pory Rosita mocno trzyma się hiszpańskiego teatru.

W polskiej klasie Rosita brzmiałaby obco, ale ciepło, gdzieś między Zosią a Hanią. U nas nie ma jej w kalendarzu, więc imieniny wypadłyby razem z Różą. Od razu słychać Hiszpanię. I słychać różę, tylko mniejszą.