Qingqing

Qingqing przychodzi z chińskiego i zapisuje się dwoma znakami: 青青. Sam znak 青, czytany qīng, nazywa barwę gdzieś między zielenią a błękitem. To kolor młodej trawy i świeżych liści. Kiedy Chińczyk powtarza znak, zieleń robi się gęstsza i bujniejsza.

Podwojenie ma długą historię w poezji. W „Księdze pieśni" jeden wiersz otwierają słowa 青青子衿, czyli „zielony, zielony twój kołnierz". Dużo później, w zbiorze „Dziewiętnaście dawnych wierszy" z czasów dynastii Han, pojawia się 青青河畔草, „zielona, zielona trawa nad rzeką". Poeci sięgali po powtórzenie, bo jedno qīng brzmiało za słabo.

Qingqing nie ma polskiego zdrobnienia ani wariantu. Stoi samo. W dzienniku lekcyjnym wygląda obco, chińskie imię obok Zuzanny i Antka. Ale znaczenie trzyma się swojego: świeża zieleń.