Wirgilia

Wirgilia ma łacińskie korzenie. To żeńska para do imienia Wirgiliusz, a oba wywodzą się od rzymskiego rodu Vergilius. Najsłynniejszy Vergilius to Wergiliusz, poeta znad Mantui, autor „Eneidy". W szkołach czytano go jako wzór łacińskiej poezji, a w średniowieczu widziano w nim mędrca i wieszcza.

Znaczenie, jakie do imienia przylgnęło, to „gałązka latorośli", młody pęd winorośli. Łączy się to z łacińskim virga, czyli rózga albo cienka witka. Rzymianie sami spierali się o źródło nazwiska Vergilius. Dlatego pęd winorośli lepiej opowiadać jako późniejsze skojarzenie, a nie pewny źródłosłów.

Latorośl rośnie szybko. Dziś w Polsce słyszy się je rzadko. W szkolnym dzienniku Wirgilia stanie gdzieś obok Zuzann i Katarzyn. Imieniny dzieli z męskim Wirgiliuszem. A kto je nosi, nosi witkę, co puszcza zielony pęd, gałązkę latorośli.