Winicjusz

Winicjusz wywodzi się z łaciny, od rzymskiego nazwiska rodowego Vinicius. Językoznawcy łączą je ze słowem vinum, czyli wino. Stąd bierze się znaczenie zapisane przy tym imieniu: związany z winem. Nosili je Rzymianie na długo przed Polakami.

W polskiej pamięci Winicjusz ma jedno mocne oparcie. To Marek Winicjusz, bohater „Quo vadis" Henryka Sienkiewicza z 1896 roku. Młody oficer zakochuje się w chrześcijance Ligii, a powieść obiegła cały świat i przyniosła autorowi sławę. Dzięki niej imię zostało w naszej literaturze.

Dziś słyszy się je rzadko. Brzmi dostojnie, trochę surowo, jakby przyszło prosto z Rzymu. Chłopiec z takim imieniem w dzienniku klasowym od razu się wyróżnia. A korzeń trwa: vinum, wino, zamienione w imię.