Valerie

Valerie ma korzeń łaciński. Pochodzi od rzymskiego rodu Valeriusów, a ta nazwa wzięła się od słowa valere, czyli być silnym i zdrowym. Rzymianie nosili je najpierw jako nazwisko rodowe. Dopiero później stało się imieniem dla jednej osoby i tak weszło do użytku.

Po polsku obok Valerie stoi Waleria. To nasz swojski wariant tego samego imienia. Znaczenie trzyma się blisko łaciny, dlatego czytamy je jako mocna, odważna. Sens siły siedzi w imieniu od początku, nikt go nie doczepił później.

Waleria ma w kalendarzu swoje imieniny, więc raz w roku dostaje tort i życzenia. Kościół wspomina świętą Walerię, a jej dzień wypada wiosną.

Angielski nadał brzmieniu swój rys, dlatego wielu ludzi słyszy Valerie jako angielskie imię. Ale rdzeń został rzymski. W szkolnym dzienniku Waleria trafia między imiona na W. Na formularzu w urzędzie urzędnik zapisze to samo, Waleria.