Umair

Umair przyszło z arabskiego. To zdrobniała forma imion Amr i Umar, mniejsza i bliższa wersja tego samego. Rdzeń imienia wiąże się z życiem i długim trwaniem. Dlatego brzmi trochę jak życzenie długich dni.

W dawnej historii islamu żył Umair ibn Sad, towarzysz Proroka Mahometa. Kalif Umar mianował go namiestnikiem miasta Hims. Źródła zapamiętały go jako człowieka skromnego i uczciwego. Imię szło razem z konkretnymi ludźmi, a nie samo w powietrzu.

W polskim dzienniku szkolnym Umair od razu rzuca się w oczy między Antkami a Zosiami. To znak rodziny mówiącej po arabsku. Nauczyciel czasem zatrzyma się przy nim na sekundę, zanim przeczyta poprawnie. Własnego polskiego zdrobnienia imię się nie dorobiło. Zostaje za to jasne znaczenie: życie, długowieczność.