Tia

Imię Tia przyszło z greki. Tam „theia" znaczyło ciotkę, żeński odpowiednik słowa „theios", czyli wuja. Grecy nazywali tak starszą kobietę w rodzinie, a imieniem słowo stało się dużo później. Znaczenie się nie ruszyło. Ciotka to ciotka. To samo słowo żyje po hiszpańsku, gdzie „tía" nadal znaczy ciotkę.

Do angielskiego Tia trafiła w dwudziestym wieku i przyjęła się tam jako osobne imię, nie skrót od dłuższego. Brzmi krótko i miękko. Dwie sylaby i koniec.

W polskiej klasie Tia stoi obok Zosi i Amelii. Wygląda obco, ale wymawia się łatwo, bo nikt nie łamie sobie na niej języka. W kalendarzu nie ma własnych imienin, więc dziewczynka pożycza je od świętego z sąsiedniej daty. A pod czterema literami wciąż siedzi greckie „theia", czyli ciotka.