Samantha

Samanta wyrasta z imienia Samuel. A Samuel po hebrajsku znaczy „bóg wysłuchał". Prośba i odpowiedź na nią siedzą więc już w samym rdzeniu, zanim ktokolwiek dołożył do niego kobiecą końcówkę.

Ta końcówka dopisała drugie znaczenie. Wielu wywodzi „-antha" od greckiego anthos, czyli kwiatu, i stąd polskie „kwiat boży". Imię zaczyna brzmieć podwójnie: raz jako wysłuchana prośba, raz jako kwiat.

Po polsku pojawia się jako Samanta. Nie ma zdrobnienia, nie ma męskiego odpowiednika, stoi w dzienniku obok Ali i Zosi jako forma świeższa, trochę z importu. I dobrze jej z tym. Bo pod angielską powłoką wciąż pracuje hebrajskie „bóg wysłuchał", a obok niego kwitnie kwiat boży.