Santosh

Santosh przyszedł do nas z bardzo daleka, spoza słowiańskich i łacińskich imion. Znaczy tyle co zadowolenie, satysfakcja. Blisko mu do sanskryckiego słowa „santosza". Tak dawni mędrcy nazywali spokój człowieka pogodzonego z tym, co ma. W jodze santosza to jedna z zasad, sztuka bycia zadowolonym z tego, co się dostało.

Santosh nie stoi za żadnym świętym ani królem. Stoi za jednym pojęciem: zadowoleniem. W polskim dzienniku szkolnym takie imię rzuca się w oczy między Jakubami a Zuzannami. Nauczyciel czyta je wolno, pierwszego września. W kalendarzu nie znajdziesz dla niego imienin.

I może właśnie dlatego całą pracę robi samo znaczenie. Nie ma tu legendy o świętym, nie ma herbu. Kto nosi to imię, nosi słowo na zadowolenie. Santosh to po prostu satysfakcja zamieniona w imię.