Okan

Okan brzmi obco, ale trafia do polskich metryk bez trudu. Korzeń ma słowiański, a sławę turecką. Po turecku „ok" znaczy strzała, dlatego łucznik siedzi tuż obok imienia. Ktoś napina łuk, celuje, wypuszcza strzałę. Tyle mieści się w jednym krótkim słowie.

Po polsku do imienia doczepiło się drugie znaczenie, „silne serce". Ono przyszło później, bardziej do brzmienia niż do źródła. Nikt nie musi wybierać między nimi. Chłopak o imieniu Okan nosi oba naraz, łucznika i mocne serce.

Imię nie ma polskiego zdrobnienia. Nikt nie zawoła Okuś ani Okanek, bo takiej formy po prostu brak. W dzienniku klasowym Okan stoi między Kacprami a Szymonami i od razu rzuca się w oczy. Nauczyciel czyta raz i pamięta. Zostaje Okan, bez skróconej formy.