Mert

Mert przyjechał do nas z Turcji. Po turecku znaczy tyle co odważny i męski, ale Turcy słyszą w nim jeszcze coś więcej. Nazwać kogoś „mert", to powiedzieć, że dotrzymuje słowa i nie kluczy. To pochwała charakteru, a nie samej tężyzny.

Korzeń sięga perskiego słowa mard, czyli mężczyzna. Stąd wzięło się skojarzenie z męstwem i uczciwością. W tureckim ta prawość waży czasem więcej niż sama odwaga. Imię zostało krótkie i twarde, jednosylabowe.

Mert nie ma zdrobnień ani wariantów. Nie zrobisz z niego pieszczotliwej formy na dobranoc, bo brzmi tak samo w metryce i na podwórku. Na imieniny trudno znaleźć dla niego miejsce w polskim kalendarzu, więc rodzice świętują je własnym zwyczajem. Chłopcu zostaje jedno mocne słowo i jego znaczenie: odważny.