Luis

Luis to hiszpańska wersja imienia, które do Hiszpanii trafiło przez łacinę. Rzymscy pisarze notowali je jako Ludovicus, a hiszpańskie usta skróciły tę łacinę do dwóch sylab. Znaczenie jest starsze niż łaciński zapis. Mówi o kimś, kogo można nazwać „sławnym wojownikiem".

Hiszpania dawała to imię poetom i królom. Luis de Góngora urodził się w Kordobie w 1561 roku i tak zagęścił hiszpański wiersz, że wokół niego wyrósł osobny styl, culteranismo. W piśmie imię trzymało łaciński rdzeń Ludovicus, a codzienna mowa została przy krótkim Luis. Dwie sylaby i tyle.

Dziś Luis pojawia się i na polskich listach klasowych. Stoi obok Szymona i Kacpra, hiszpański gość pisany po hiszpańsku. Nauczyciel raz potknie się na samogłoskach, potem już nie. Brzmi obco, ale znaczy prosto: sławny wojownik.