Kyra

Kyra przyszła do nas z greki. Źródłem jest kyria, czyli „pani" albo „gospodyni", żeńska forma od kyrios, „pan". W dawnych Atenach tak zwracano się do kobiety rządzącej domem. Stąd znaczenie proste jak instrukcja: pani, władczyni.

Do polszczyzny imię trafiło niedawno i brzmi trochę obco. Nie ma zdrobnienia, nie ma męskiego odpowiednika. Stoi samo.

Wyobraź sobie dziennik w klasie. Między Kingą a Karoliną nagle Kyra, krótka i twarda w pierwszej sylabie. Nauczyciel czyta ją bez wahania, bo nie ma tu na czym się potknąć. A dziewczynka, która je nosi, słyszy w nim dokładnie to, co słyszeli Grecy: kobietę, do której mówi się pani.