Karyna

Karyna ma słowiańskie korzenie, a w Ukrainie brzmi całkiem swojsko. Obok niej chodzi wariant Karina i obie formy mieszają się w mowie oraz w papierach. Polskie odczytanie trzyma się słów kochana i droga, bo chodzi tu o kogoś bliskiego, nie o nic więcej.

Znaczenie „czysta" doczepiło się później. Przyszło od strony Katarzyny i greckiego katharos, bo Karyna brzmi podobnie. Ale to dodatek, a nie źródło, i dziewczyna nosząca to imię nie potrzebuje greki, żeby czuć się u siebie.

Wyobraź sobie dziennik w lwowskiej klasie. Karyna w jednej linijce, Karina dwa wiersze niżej, a nauczyciel sprawdza, którą pisownię wpisali rodzice. Imię jest krótkie. Wołasz je i zostaje droga, ta bliska.