Jaqueline

Jaqueline przyszła do nas z francuskiego, a jeszcze wcześniej z łaciny. Stoi za nią imię Iacobus, męskie, od którego zrobiono żeńską wersję. Łacina chowa w nim znaczenie: „trzymająca za piętę", ta co kogoś wyprzedza. Obraz sięga do Jakuba, bo urodził się, ściskając piętę brata.

Po angielsku imię rozkwitło. Nosiła je Jacqueline Kennedy i stąd rozeszło się po gazetach. Do polskiego trafił głównie sam dźwięk.

Dlatego mamy żaklinę. Ten wariant zapisuje francuską końcówkę tak, żeby dało się ją wygodnie przeczytać po polsku. W dzienniku szkolnym żaklina nie sprawia kłopotu, a Jaqueline każą literować przy każdym spotkaniu. Jedno i drugie prowadzi do Iacobusa i do dziecka, które chwyta za piętę.