Jamila

Jamila brzmi w Polsce obco, ale jej sens jest prosty: piękna. Rdzeń nazwy sięga hebrajskiego, a dom znalazła w rodzinach arabskich, gdzie od dawna mówi o dziewczynce, że jest ładna. Dwa tropy, jeden korzeń.

To imię nie dorobiło się polskiego zdrobnienia. Nie ma Jamilki, nie ma męskiego odpowiednika, więc w dzienniku szkolnym stoi w całości, bez skrótu dopisanego ołówkiem.

I właśnie ta całość coś mówi. Polskie imiona lubią się rozpadać na zdrobnienia, a Jamila trzyma swój kształt – w urzędzie, na liście klasy, na każdym formularzu. Bo nie ma innej wersji do wpisania. Zostaje jedno słowo, które niesie od hebrajskiego rdzenia po arabskie usta: piękna.