Ingeborg

Ingeborg brzmi po skandynawsku i tak też się zaczęło. Imię łączy staronordyckie Ing, imię boga Yngvi-Freya, ze słowem borg, czyli twierdza albo ochrona. Dosłownie wychodzi z tego „twierdza Inga". Później, w chrześcijańskim odczytaniu, boga Inga zastąpił po prostu Bóg, dlatego polskie zapisy tłumaczą imię jako „chroniona przez Boga".

W Polsce Ingeborg spotkasz rzadko. Częściej trafisz na nią w Niemczech i w krajach nordyckich, gdzie pisownia trzyma się blisko starej formy.

Najbardziej znana Ingeborga miała ciężki los. Ingeborga duńska wyszła za Filipa II Augusta w 1193 roku. Król odtrącił ją zaraz po ślubie, a ona przez dwadzieścia lat broniła tytułu królowej, aż papież kazał go przywrócić. Inna Ingeborg, austriacka poetka Ingeborg Bachmann, urodziła się w 1926 roku i wprowadziła imię do literatury. W środku wciąż siedzi to borg, czyli twierdza.