Iness

Iness to zapis imienia Ines. A Ines po hiszpańsku i portugalsku brzmi tam, gdzie u nas Agnieszka. Wszystkie te formy prowadzą do jednego greckiego słowa: hagne. Grecy mówili tak o kimś czystym, nietkniętym, świętym.

Znaczenie zostało przy imieniu, choć przewędrowało pół Europy, z Grecji przez Iberię aż do polskich metryk. Po łacinie agnus to baranek, dawny znak niewinności, więc do Ines z czasem dokleiła się i ta myśl. Ale pierwsza była greka. Czysta, nieskalana. To stąd idzie sens, nie od baranka.

W polskiej klasie Iness stanie obok Ines i Agnieszki. Nauczycielka odczyta je z dziennika, czasem z wahaniem nad drugim s. Dzieli z nimi imieniny, bo korzeń ten sam. Agnieszka świętuje 21 stycznia, w mrozie, tuż po świętach. Podwójne s to nowszy zapis, rzadszy niż samo Ines. A pod spodem zostaje czysta.