Heba

Heba pochodzi z semickiego rdzenia o znaczeniu dawać. Po polsku to po prostu dar. Hebrajski i arabski wyrosły z tej samej gleby, dlatego w obu językach imię mówi to samo.

Po arabsku zapis هبة czyta się jako dar albo podarunek. W arabskim czasownik wahaba znaczy dać, i stąd bierze się to imię. Tam najczęściej spotkasz je dzisiaj. Korzeń sięga hebrajskiego, a skojarzenie zostaje arabskie. Heba nie ma zdrobnień ani formy męskiej. Zostaje krótka i cała.

W polskiej klasie Heba brzmi trochę obco, bo nie ma swoich imienin w kalendarzu. Nauczycielka odczyta je z dziennika, bez świętego za plecami. Dzień należy wtedy do dziewczynki, nie do patrona. Rodzice wpisują je do formularza w urzędzie, litera po literze. A pod spodem wciąż leży to samo słowo: dar.