Giuliana

Giuliana przyszła z łaciny. Stoi za nią Iulianus, przymiotnik od rzymskiego rodu Iuliuszów. Rzymianie opowiadali, że ród wywodzi się od Iulusa, syna Eneasza. Samo imię wiązali ze słowem iuvenis, czyli młody. Stąd bierze się znaczenie: młody.

We Włoszech imię czuje się jak w domu. Giuliana to żeńska forma od Giuliano. Nosiła je święta Giuliana z Nikomedii, wczesna męczennica, a jej wspomnienie wypada 16 lutego. Kult rozszedł się po całych Włoszech, od Umbrii po Sycylię, i do dziś w wielu parafiach obchodzą jej dzień.

Do Polski Giuliana trafia bez własnych zdrobnień. Nauczycielka czyta listę obecności i widzi je gołe, bez Kasi czy Oli pod ręką. Ale brzmi miękko i dziecko szybko się przyzwyczaja. Cztery sylaby, włoski rytm, a w środku wciąż to samo słowo: młody.