Gita

Imię Gita przyszło z hebrajskiego. Znaczy tyle co „pieśń", po polsku też „piosenka". Krótkie, dwie sylaby, dziecko zapisze je od razu. Kończy się na „a", więc brzmi swojsko, choć korzeń ma obcy.

W hebrajskim sporo imion chwali jakąś cechę albo wraca do przodka. Gita nazywa dźwięk, samą pieśń. Muzyka rzadko daje imiona. Częściej sięga się po cnotę albo po kwiat, dlatego Gita trzyma się z boku. Pieśń to śpiew poważniejszy, piosenka lżejsza, a Gita mieści jedno i drugie.

Nie dorobiła się polskiego zdrobnienia ani wariantu. W dzienniku szkolnym stoi jako Gita, cztery litery, nikt się nie potyka. I na karteczce z imieninami zostaje Gita, hebrajskie słowo na pieśń.