Gerald

Gerald przyszedł do nas z germańszczyzny. Dwa człony złożyły się na to imię: ger, czyli „oszczep", i wald, „władać". Razem dają sens, który zostaje przy nim do dziś: władający oszczepem, ktoś z włócznią w ręku.

Do Anglii przynieśli je Normanowie i tam się przyjęło, głównie wśród Anglików, a później też w krajach niemieckich. Dlatego kojarzymy dziś Geralda z angielskim i niemieckim brzmieniem, a nie z polskim podwórkiem.

Imię nie dorobiło się zdrobnień. Nie ma Geraldka ani spieszczonej formy, którą wołałoby się na przerwie. Gerald zostaje Geraldem, w całości, tak jak stoi w dzienniku. I to o nim sporo mówi.

Był Gerald z Walii, średniowieczny kronikarz znany po łacinie jako Giraldus Cambrensis. Opisał swoją wędrówkę po Walii w XII wieku, a jego zapiski czyta się do dzisiaj. Imię trzyma się jednej postaci, bez wariantów i bez skróceń: władający włócznią.