Fazliddin

Fazliddin przyszedł z arabskiego, ale drogę odbył przez Azję Środkową. Składa się z dwóch słów: „fadl", czyli łaska albo dar, i „din", czyli wiara. Razem znaczą „łaska wiary". Pochodzenie zapisujemy jako inne, bo te słowa zrosły się w ustach perskich i tureckich, daleko od arabskiego.

Imię noszą głównie mężczyźni w Uzbekistanie i Tadżykistanie. W Taszkiencie i Duszanbe brzmi zwyczajnie. W polskiej klasie stanęłoby obok Antoniego i Kacpra, pięć sylab, od razu słychać różnicę.

„Łaska wiary" to odczytanie części, a nie hasło z dnia narodzin. Ten sens dokleił się później, kiedy „fadl" i „din" już się dopasowały. Arabskie „fadl" otwiera wiele imion, a „din" zamyka jeszcze więcej. Fazliddin trzyma oba. Nie ma zdrobnienia, nie ma polskiej odmiany. Zostaje w całości: Fazliddin, łaska wiary.