Eden

Eden pochodzi z hebrajskiego. Tam słowo znaczy rozkosz i przyjemność, a w Biblii nazywa ogród z pierwszych stron Księgi Rodzaju. Tradycja żydowska trzymała się tego sensu, więc imię wciąż wskazuje na to samo miejsce i to samo słowo.

To imię nie ma zdrobnień. Nie dorobiło się osobnej formy męskiej ani żeńskiej, więc brzmi tak samo dla każdego, kto je nosi. Dla dziecka jest jasne od początku, bo nie chowa swojego znaczenia pod warstwami lat. Znaczenie leży na wierzchu, bo „rozkosz” słychać w nim od razu, bez zgadywania.

W polskim kalendarzu Eden nie ma swoich imienin, bo przyszło z hebrajskiego, a nie z listy świętych. W szkolnym dzienniku wygląda krótko, cztery litery i nic do skrócenia. Nauczyciel czyta na głos hebrajskie słowo oznaczające rozkosz.