Eldar

Eldar ma korzeń hebrajski, choć w Polsce brzmi obco. W książkach z imionami dopisują przy nim krótkie tłumaczenie: „ognisty wojownik". To znaczenie ktoś doczepił później, bo w samych hebrajskich cząstkach ognia próżno szukać. Przylgnęło i zostało. Nie ciągnie za sobą znanych patronów ani legend.

U nas to imię trafia się rzadko. W dzienniku klasowym siada obok Kacpra i Filipa, a nauczyciel zerka na nie dwa razy, zanim je wyczyta. Brzmi twardo i pewnie. Polszczyzna nie wygładziła go zdrobnieniem. Nikt nie woła Eldarek ani Elu. Imię chodzi w całości.

Dlatego chłopak nosi je bez osłony. Na formularzu w urzędzie wpisze cztery litery, a żadna niczego nie skraca. W kalendarzu trudno znaleźć dla niego imieniny. Za każdym razem pada pełne słowo, a za słowem stoi dawny sens: ognisty wojownik.