Celeste

Celeste wywodzi się z łacińskiego caelestis, czyli „niebiański". W środku tego słowa siedzi caelum, niebo. Po polsku znaczenie brzmi krótko: niebiańska.

Imię przyszło do nas z tradycji włoskiej i angielskiej, bez polskiego zdrobnienia. Nic się do niego nie doczepiło. Zostaje w łacińskim kształcie, taki sam na formularzu w urzędzie i w dzienniku szkolnym.

Najlepiej pokazuje je jedna postać. Najstarsza córka Galileusza, ochrzczona jako Virginia, w klasztorze pod Florencją przyjęła imię zakonne Maria Celeste. Jej listy do ojca przetrwały do dziś. Wybrała słowo o niebie akurat wtedy, gdy ojciec badał prawdziwe niebo, i to fakt, nie legenda.

Od tego samego rdzenia wzięła nazwę czelesta, instrument opatentowany w Paryżu w 1886 roku. Nazwano ją tak za jej jasne, dzwoniące brzmienie. Celeste trzyma się więc jednego znaczenia: niebiańska.